مربیان دوران کودکی در نیوزیلند و استرالیا در چارچوبهای مربوط به خود، ارتباطات آشکاری با آموزش طبیعت دارند و بنابراین، قابل درک است که آنها ممکن است به جنبش مدرسه جنگلی اروپا برای مکانیسمی برای اجرای این اهداف نگاه کنند. با این حال، واضح است که نیمکره جنوبی کاملاً با اروپا متفاوت است و هر برنامه آموزش طبیعت باید قبل از اجرا به دقت بررسی شود. در هر دو کشور، مربیان خلاقی وجود دارند که قبلاً برنامههای آموزش طبیعت را با کودکانی که آموزش میدهند، معرفی کردهاند. این مطالعه نحوه انجام این کار، نحوه مدیریت تدارکات برنامه خود، از جمله جنبههایی مانند توالت رفتن، ایمنی و حمل و نقل، و نحوه ارتباط آنها با اهداف برنامه درسی و گزارش آنها در مورد آنها هنگام کار در محیط طبیعی را مستند کرده است. بنابراین، هدف از این مطالعه نشان دادن چگونگی اجرای مهدکودک طبیعت توسط مربیان دوران کودکی در استرالیا و نیوزیلند با هدف اضافی بررسی شباهتها و/یا تفاوتهای برنامهها در دو کشور بود.
پس از بازدید از هفت برنامه مهدکودک طبیعت در سراسر استرالیا و نیوزیلند، مشخص شد که مربیان کودک زیادی وجود دارند که خود را وقف ارائه یک برنامه طبیعتگردی معتبر و معنادار برای کودکانی که آموزش میدهند، کردهاند. هر برنامه با دقت برای شرایط محلی طراحی شده و متناسب با نیازهای کودکان و جامعه در آن محیط تنظیم شده بود. همه برنامهها قبل از اجرا نیاز به تحقیق و برنامهریزی قابل توجه و اغلب مذاکرات فشرده داشتند. پس از تصویب برنامه، مدیریت دقیقی برای اطمینان از اجرای ایمن و مؤثر به صورت پایدار انجام شد. جای تعجب نیست که برنامههای طبیعتگردی حاصل از آنها متمایز بودند، با این حال، برخی از اشتراکات بین برنامهها و در سراسر کشورها وجود داشت.
این مطالعه در مورد برنامهها در استرالیا و نیوزیلند نشان داده است که مهدکودک طبیعت در نیمکره جنوبی قابل اجرا است. با الهام از مدرسه جنگل اروپایی، معلمان در استرالیا و نیوزیلند توانستهاند برنامههای طبیعتگردی را توسعه دهند که برای شرایط محلی آنها مناسب و معقول باشد. در حالی که هر برنامه برای تناسب با کودکان، خانوادهها و جوامع سفارشی شده بود، برخی ویژگیهای مشترک در سراسر سایتها وجود داشت، از جمله تدارکات مدیریت مجوزها و بیمه، استراتژیهای مدیریت ریسک و رویکرد کودکمحور به برنامه درسی. شباهت در فعالیتهای برنامه درسی در این مطالعه برجسته شد و اشتراکات به "نمونههای عملی و رویکردهای آموزشی در هر دو کشور" نسبت داده شد.
تفاوتهایی در رویکردهای برنامه درسی وجود داشت که ممکن است به چارچوب برنامه درسی ملی مربوطه نسبت داده شده باشد. مربیان در نیوزیلند رویکرد یکپارچهتری به ارتباطات بومی نشان دادند، در حالی که در استرالیا، به نظر میرسید معلمان جنبههای بیشتری از آموزش پایداری را در نظر میگرفتند. این مطالعه همچنین نشان داد که طراحی و اجرای یک برنامه مهدکودک طبیعت در استرالیا ممکن است به دلیل آب و هوای سختتر و خطرات مرتبط با گیاهان و جانوران سمی و چالش برانگیزتر باشد. به نظر میرسد معلمان استرالیایی این ریسک را با موفقیت مدیریت کردند، اگرچه اگر سیستم کلاس جزئی مورد استفاده در نیوزیلند اتخاذ میشد و در هر زمان تعداد کمتری از کودکان در محل حضور داشتند، این کار ممکن بود آسانتر باشد
اگرچه این تحقیق تنها در مورد تعداد انگشتشماری از مکانهایی که برنامههای طبیعتگردی بسیار بیشتری در هر دو کشور دارند، گزارش داده است، اما تصویری اجمالی از نوآوری، عزم و تعهد معلمانی که به یادگیری کودکان در طبیعت علاقهمند هستند، ارائه داده است. امید است که این تحلیل مقایسهای، نقطه شروع مفیدی برای سایر مربیان دوران کودکی باشد که در حال بررسی گسترش برنامههای دوران کودکی خود با گنجاندن بُعد آموزش طبیعت هستند.
منبع:
Jennifer Masters & Leanne Grogan (2018): A comparative analysis of nature kindergarten programmes in Australia and New Zealand, International Journal of Early Years Education, DOI: 10.1080/09669760.2018.1459507
